سکه ای طلایی در جیب چپ پیراهنم می تپد،

تمام دارایی ام سالها قحطی است، بر سفره یادت نشسته ام

و انگشتانم را لیس میزنم، یک نان بخور و نمیر.

بیداری دستهای تو را خواب می دیدم یا که خواب دستهایت را بیدار می شدم

هنگامی که نقره ای اندوهت از هیجان سر انگشتانم فوران کرد

و من تازه فهمیدم غم بزرگ نداشتنت در تنهایی کوچکم نمی گنجد.

حالا برای روزهای بی تو چیزی بگو،

شعری بخوان من دستهایم خالی خالی است!!!