بیقرارم بیقرار بهانه ای برای گریستن، کاش سنگی از واژه ها شیشه

سهمگین سکوتم را در هم میشکست.

کاش فقط یکبار آسمان بودم و من و باران

و شعری میسرودم به بیقراری رگبار بهاری!!!

کاش...

گاهی که از سر اتفاق با تو گریه میکنم، انگار روی باد می نویسم

تو می دانستی نه من حوصله برگشتن داشتم و نه تو که امروز...

چه فرقی دارد؟!

گاهی که لباسهای تو را می پوشم ، موهایم را از افقهای

روزی که رفتی کوتاه میکنم.

انگار دلم گرفته باشد، تا آخر هفته پیاده میروم.

سایه ام در باران گم میشود، خیس میشوم و فردا دوباره می آید

باید برایت می نوشتم باران چه نسبتی با من داشت!!!

خورشید چشمان تو ، غربت فاصله ها را به لحظه های ابدی می سپارد،

همانگونه که من، تورا به دستهای عشق میسپارم.

روزی تورا دوباره خواهم دید،

از فراز قلبی که تورا به نام عشق صدا میزند!!!