وقتی که نیستی عبور قرنها را احساس میکنم و دلم برای تمام

کوههای تنهای دنیا می سوزد.

وقتی که نیستی باران به دیدگانم امان نمی دهد و

هر لحظه دلم تو را فریاد می کند.

وقتی که نیستی گویی هیچ کس نیست و من تنها و دلگیر

منتظر پایان دنیا هستم!!!

خورشید امید، بر من بتاب

گرچه آدم برفی ام

اما آب هم روشنایی است!!!

هر روز خورشید به تو سلام می کند و مهتاب به امید دیدار دوباره ات

به خواب می رود.شبنم ها از شوق دیدارت بر گونه های

شقایقها می رقصند و گنجشک ها بر روی درختان زیتون تو را می خوانند!!!

بگذار فاصله ها را کم کنیم، تبسمی کافی است تا دیوارهایی که میان

ما ایستاده اند، ویران شوند و من آیینه ای از تو شوم.

بگذار در نگاه تو برق چشمهایم را ببینم

و در آسمان دیده ات آبی شوم!!!

ای بهترین ترانه و بهانه برای نفس کشیدن، روزی سکوت من شکسته خواهد شد

و تو آن روز خواهی دید که در من جز نام تو چیزی نیست .

بگذار به احترام تمام مهربانی هایت ، از جا برخیزم

که زلالی ات را فقط در نهرهای روان بهشت می توان دید

و مهربانیت را در زیر سایه مجنون ترین

درخت دنیا می توان احساس کرد!!!