چه برگهایی، چه برگهای زلالی که

مرثیه ای شد برای پاییز

اما سوت زنان از میان جهان بیخیال می گذرد باد!!!

از چشم من پیاده شو

با کفش های کهنه و خاک آلودم همسفر باش

آنها تجربه سفر را خوب می فهمند...

زیرا که پا به پای چشم های من دویده اند!!!

شب هنگام که عطر واژه های عاشقانه ات در لحظه های

آرام شب می پیچد من در اوج عاشقی ام

مست می شوم!!!

در سکوتم فریادی از دوست داشتن توست

و در نگاهم جاده ای از عشق ورزیدن به تو

اما نه سکوتم را خواندی و نه نگاهم را!!!

نیلوفری هستم بر سطح یک مرداب

می ترسم از باران،

می ترسم از سرما،

می ترسم از شب،

شب های تنهایی در خلوت غمها

آخر در این مرداب از غصه می میرم!!!

من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت، خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ریخته در آب

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

دشت و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آوای شباهنگ

یادم آمد تو به من گفتی از این عشق حذر کن

لحظه ای چند بر این آب نظر کن

آب آینه عشق گذران است

تو که هر روز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا که دلت با دگران است...

اگر روزی آواز غم انگیزی شنیدی ، اگر پرنده اسیری دیدی

 و اگر در تاریکی ظلمت   آن هنگام که همه به خواب رفته اند

فروزان دختری دیدی که تاریک است و خود را در قعر

تاریکی می اندازد و به حسرت نگاه می کند

مرا به خاطر آور و برایم گریه کن

چون شاید آن زمان من مرده باشم!!!

من آواره ترین زن دنیا بودم و تو گفتی که می خواهی

سرزمینم باشی، وعده های شیرینت آنچنان در من اثر کرد

که حالا مجبوری سرنگ انسولینم باشی!!!