در گذر این لحظات پر شتاب شبانه که به غفلت آن سؤال بی جواب گذشت

دیگر حتی فرصتی برایم باقی نمانده است!

وگرنه چشمانم را می بستم و به آوازی گوش می دادم که در آن

دلی می خواند.

من، تو را ، او را

کسی را دوست می دارم!!!

" حسین پناهی"

وقتی از دیار نامهربانیها گذشتم مرا به حریم گرم دلت پناه دادی.

من تنهایی را با تو قسمت کردم و تو عطر محبتت را با من!

همیشه دوستت خواهم داشت عزیزترینم!!!

دیگر نقش بهار را بر پنجره قلبم نخواهم کشید.

دیگر با طلوع سخن نخواهم گفت و دیگر ساز امید را نخواهم نواخت

و خاکستر قلب خویش را برای همیشه به دست باد سرگردان ساحل

خواهم سپرد و با کوله باری از حسرت پرواز خواهم کرد!!!

ببین جزیره سرخ چشم هایم را مدی دوباره در بر کشیده است!

ساحل، آ ن سوی ناپیدا

خروش دریا را بستر آرام شده!!!

چه ساده با گریستن خویش زاده می‌شویم و چه ساده در گریستن دیگران می‌میریم.

 اما میان دشواری دریا و تبسم کرانه، فاصله‌ای‌ست.

 لب اگر تشنه، جام شوکرانش در پیش، دل اگر تنها، هزار دشنه‌ی پنهانش در پشت.

 چنین که در اواسط واژه و معنا معلقیم مگر به روزنکی

 در حصار بی‌سایه، بی‌دیوار، ورنه در مویه‌های موهن مرگ، کو چراغی!؟

چراغی کو تا سپیدگانِ بی‌تردید، زانوی فتیله نلرزاند؟!

دریغا، فاصله‌ای‌ست میان آب و سراب،

یک دست بنای اشاره و یک دست مزار خواب!!!