سلام امروزبازم یه پست متفاوت می خوام بذارم

الهام جونم (چمدان حرفهایم) منو به یه بازی دعوت کرده

از شما دوستای گلم می خوام هر کدومتون که دوست داشتین تو این بازی شرکت کنید.

اگه من نامرئی بودم:

اگه من نامرئی بودم اول از همه می رفتم خونه الهام تا اینکه هم الهام و نگارو مامانشو

ببینم و هم با الهام که نامرئی شده بریم خونه مخ معیوبو پیدا کنیم و ته و توی این

قضیه رو در بیاریم که چرا اینقده به الهام جونم گیر می ده؟!

اگه من نامرئی بودم امروز رو می رفتم واشنگتن ببینم انتخابات ریاست

جمهوریشون چطوری برگزار میشه ببینم آیا تقلبی صورت میگیره تو انتخاباتشون؟!

میرفتم ببینم برجهای دوقولو رو آخرش کی منفجر کرده؟!

اگه من نامرئی بودم می رفتم مهدکودکها ببینم با این بچه های بیچاره چطوری

رفتار میکنند آیا همه خوراکیهاشونو می دن بخورن یا خودشون می خورن

 و آیا هیچی اصلاً بهشون آموزش می دن و آیا با بچه ها مهربون هستن؟!!!

چون خیلی دلم می خواد بدونم تو مهدکودکها چی میگذره اصلاً یه مسئله شده برام.

اگه من نامرئی بودم می رفتم خونه احمدی نژاد ببینم ناهار و شام چی می خورن

و آیا به بچه هاش میوه و سبزیجات میده بخورن یا مثل ما وسعش نمیرسه.

اگه من نامرئی بودم می رفتم رستوران سر کوچمون (البته تو آشپزخونش)

ببینم چطوری غذاهاشو درست میکنه آیا سبزیهاشو میشوره و آیا عدس و لوبیاولپشو

پاک میکنه یا نه که قیمت خون باباشو ازمون میگیره!!!

اگه من نامرئی بودم همراه با الهام می رفتم سینما ، کنسرت، دور دنیا

خلاصه هر جا که پول بخوان و من دوست داشته باشم برم و پول ندم.

تو خونه یکی هم خیلی دلم می خواست برم ببینم چه خبره.

اگه من نامرئی بودم خیلی کارها می کردم خیلی...

آهسته و بی دغدغه گامهایم را روی برگها گذاشتم.

گورستان نارنجی در نظرم مثل بوستانی پرگل آمد و قامت برافراشته

سپیدارهای زرین پوش همچو پناهگاهی بی اتکا در برابر تابش

بی رمق خورشید در مقابلم جلوه گر شد.

سرمست از باده زندگی در زیر این همه زیبایی و شکوه پاییز

گام برداشتم و در حیرت زیبایی مرگ درختان به فکر فرو رفتم...

مگر می شود جز در قاموس خدا جای دیگری بدین زیبایی یافت؟!

پرواز روح زنده گیاه را اینگونه رویاگون تماشا کرد و بر خزانش

اشک نریخت...

به راستی مگر می شود؟!!!

نمی دانم چرا امشب واژه هایم خیس شده اند

مثل آسمانی که امشب می بارد؟!

و اینک باران بر لبه پنجره احساسم می نشیند و چشمانم را

نوازش می کند تا شاید از

لحظه های دلتنگی گذر کنم!!!

و دیدم که چشمانش، گرمترین پناهگاه جهان است...

ارزش خوندن داره لطفاً بخونید...

تمام جغرافیای قلبم را می شناسم.کوههای بلندش را ،دره های عمیقش را،
جنگل های فشرده و تو در تویش راو دریاهای ژرف و آبی اش را …

اگر نقشه کشی بلد بودم بی شک بهترین نقشه ها را می کشیدم.
ازین سرزمینی که درون من است.نقطه به نقطه اش را بی هیچ اشتباه!

کوههای بلند مهربانی اش را می شناسم ،دره های سیاهش را،
رودهای عشقی که به هر سو روان است و جنگل فشرده شک را که
از انبوه درختان سر به فلک کشیده پرسش های بی پایان بوجود آمده است.
همه را می شناسم....
همه را می بینم....
هر اتفاقی که می افتد آگاهم....

اما خیلی بد است که آدم زمین قلبش را وجب به وجب بشناسد

 اما نتواند جلوی زمین لرزه را بگیرد!...
می بینم که ابرهای باران زا می آیند ، می بارند و می روند .
سیلاب ها را می بینم که بر زمین دلم جاری می شونداما راهی نمی شناسم

که راه بر سیلاب ها ببندم.وقتی برف عشق می بارد می دانم

 که همه جا یخ خواهد زد، منجمد خواهد شد
و راه را بر پویایی رودبارهای کوچک خواهد بست …

اما  در بارش این برف، در روان شدن سیلاب، در لرزش زمین ناچارم ناچار!

این اتفاقها که می افتد خارج از گستره توانایی من است
آگاهی من آمدنشان را پیش بینی می کند اما جلوی رخ دادنشان را نمی گیرد
این آگاهی تنها رنجم می دهد.

چرا که می دانم ،می دانم که چه ها در سرزمین دلم خواهند کرد
و من در برابرشان جز نگریستن چاره ای ندارم!

در جست و جوی توانی هستم که پیش آمد ها را به چنگ آرد.
که ابر و باران را در درونم به فرمان آرد نگذارد که سیلاب هر کجا را که خواست با خود ببرد
و زمین لرزه هر دم که خواست بناهای روشن قلبم را فرو ریزد

در جست و جوی آن نیرو هستم ، آن توان، آن قدرتی  که باز می دارد و

جلوی ویرانی را می گیرد.چیزی فراتر از بینش فراتر از دانستن، فراتر از آگاهی

جغرافیای قلبم را خوب می شناسم پیر و بلد این راهم!
سپری می خواهم که در برم گیرد وسرزمین قلبم را از گزند آمدنی های ناگهان

در امان نگه دارد.سرچشمه ای که رویین تنم کند.
این  نیرو  را ، این توان را، این سپررا، این سرچشمه  را نمی شناسم!

هنوز پس از اینهمه سال که از فوران آگاهی می گذردمی بینم که بسیار ناتوانم!
بسیار بیشتر از بینشی که دارم
بسیار دردناک تر از آگاهی ای که بدان می بالم
با چشمان جغرافیادانم ناتوانی ام را روشن می بینم.
اما درمانش را نمی شناسم.
از چه جنس است؟
از کدام سو می آید؟
چگونه می آید؟
می آید؟

 ای کاش هزار تیغ برهنه بر اندوه تو می نشست

تا بتوانم بشارت روشنی فردا را بر فراز پلک هایت نگاه کنم

 اینک صدای آن یار بی دریغ گل می کند در سبزترین سکوت و گلهای هرزه را

در بارش مداوم خویش درو می کند جنگل در اندیشه های سبز تو جاری است!!!