ایستاده ام تنها، پشت میله های خاطرات دیروز ، اینجا انگشتهایم را

می شمارم یک... دو... سه...

و دستهای تو در هم فرو رفته اند.تو غزل را مشت مشت به حراج

گذاشته ای که مهربانی ات را ثابت کنی ولی...

ولی نفهمیدی که من آنسوی خیابان انتظارت را می کشم .

تو بی وقفه فریاد کشیدی و من دیگر آزارت نمی دهم زین پس

قصه هایم را برای هیچ کس تعریف نمی کنم!!!

  این نوشته رو عمیق بخونید می دونم طولانیه اما ارزششو داره 

 تمام جغرافیای قلبم را می شناسم.کوههای بلندش را ،دره های عمیقش را،جنگل های

فشرده و تو در تویش را و دریاهای ژرف و آبی اش را اگر نقشه کشی بلد بودم

 بی شک بهترین نقشه ها را می کشیدم.ازین سرزمینی که درون من است.

نقطه به نقطه اش را بی هیچ اشتباه!

کوههای بلند مهربانی اش را می شناسم ،دره های سیاهش رارودهای عشقی که به هر سو

 روان است و جنگل فشرده شک را که از انبوه درختان سر به فلک کشیده

پرسش های بی پایان بوجود آمده است.همه را می شناسم....همه را می بینم....

هر اتفاقی که می افتد آگاهم....اما خیلی بد است که آدم زمین قلبش را وجب به وجب

بشناسد اما نتواند جلوی زمین لرزه را بگیرد!...می بینم که ابرهای باران زا می آیند ،

می بارند و می روند .سیلاب ها را می بینم که بر زمین دلم جاری می شوند…

غنچه از خواب پرید و گلی تازه به دنیا آمد

 خار خندید و به گل گفت :سلام و جوابی نشنید خار رنجید ولی هیچ نگفت.

ساعتی چند گذشت گل چه زیبا شده بود. دست بی رحمی آمد نزدیک.

گل سراسیمه ز وحشت افسرد. لیک آن خار در آن دست خلید

 و گل از مرگ رهید. صبح فردا که رسید٬ خار با شبنمی از خواب پرید

گل صمیمانه به او گفت :سلام!!!