آنکس که مي گفت دوستم دارد عاشقي نبود که به شوق من آمده باشد

 رهگذري بود که روي برگهاي خشک پاييزي راه مي رفت

 صداي خش خش برگها همان آوازي بود که من گمان مي کردم

مي گويد:دوستت دارم...

در شبی خاکستری و سرد که ستارگان چنان در خلوت خود فرو رفته اند

که فراموش کردن آسمان بودنشان چقدر تنهاست تو را می خوانم...

ای صبور صمیمی، ثانیه های بیقراری ام از تو می خواهم فردایی سبز را

به روح پریشانم و منتظرم هدیه کنی.

همچنان چشم به راه قاصدکها خواهم ماند...

تا مهربانیت را با تمام وجود احساس کنم و قلبم را به میهمانی

عشق ببرم!!!

در خطوط کف دستم ، کولی

شاخه ای از زیتون به تو خواهد بخشید!!!

اگر از پایان گرفتن غم هایت نا امید شده ای ، به خاطر بیاور زیباترین صبحی که

 تا به حال تجربه کرده ای مدیون صبرت در برابر سیاهترین شبی هستی که

 هیچ دلیلی برای تمام شدن نمی دید ...