من و تو آشناي يك ايستگاهيم به دو مقصد

کاش پروانه های قلب تو حال مرا می فهمیدند. کاش باران نقره ای احساس تو

 بر تن من می بارید و من می روییدم در چمنزار دستان تو.

کاش در جشن عروسی دستهایمان می رقصیدم.

من اما امروز متولد می شوم.

امروز و هر روز تا آخرین روز با تو بودن.

من مهربا نی های تو را ستایش می کنم و حس تب آلود صدایت را .

من از شوق گم شدن در تو هر روز اقاقیهای پاک چشمانم را به تو تقدیم می کنم.

به تو که شکوه بودنی...

تولـــــــــــدم مبـــــــــارک

با صدای نفس های گرم تو، خورشید رفت و روز خوابید،

در فاصله دستها ی ما چشمه ای جوشید، گلی رویید، و از نگاه ما زمستان گریخت،

روی پلک های خسته من ، شوق و امید و اشک شرط بندی کرده اند،

برای لحظه های بی تابی ام، برای عقربه های خسته ساعت ،

دیروز و امروز و فردا معنایی ندارد، زمان در قلب من خوابید و خاکستر شد،

کلمات در برزخ افکارم منتظرند تا دوباره زاده شوند،

هست شوند ، معنا یابند و فرود آیند،

پاییز میداند که رفتن یعنی چه؟

و برای هر برگی که می افتد اشکی بر زمین میریزد،

" من روزه را با اشکهای عشقم افطار میکنم"

ای ماه که با گامهای سنگین و نمناک از آسمان بالا می روی

و آرزوهای بلورین را تقدیم شقایق ناز کردی!!!

دستها بالا بود. هر کسی سهم خودش را طلبید.

سهم هر کس که رسید، داغ تر از دل ما بود

 ولی نوبت من که رسید، سهم من یخ زده بود!

سهم من چیست مگریک پاسخ، پاسخ یک حسرت!!!

سهم من کوچک بود قد انگشتانم عمق آن وسعت داشت

 وسعتی تا ته دلتنگیها شاید از وسعت آن بود که بی پاسخ ماند...