افق هنوز در انتظار چشمان پر مهرت بی قراری می کند و تو هر شب

صمیمانه تر از گذشته به ستاره ها لبخند می زنی!

تنها و خسته بر ساحل دلتنگی نشسته ام ، خیره بر امواج دریا

روی ماهت در آسمان قلبم لبخند می زند و چشمانم از شوق دیدنت بارانی می شود.

چرا مرا راهی به کوچه باغ مهربانی ات نیست؟!

چرا پشت حصار فاصله ها تنها مانده ام؟!

چرا دستم از دامانت کوتاه است؟!

شاید کوتاهی از خودم باشد، اما می دانم تو بزرگوارتر از آنی که

این غریب خسته را در غربت دلتنگی تنها بگذاری!!!

گفتند ستاره را نمی توان چید  و آنان که باور کردند برای چیدن ستاره 

 حتی دستی دراز نکردند اما باور کن  که من به سوی زیباترین و دورترین ستاره

دست دراز کردم و هر چند دستانم تهی ماند  اما چشمانم لبریز ستاره شد ...

در کوچه باغ تنهایی و در خیال آبی باران می توان گریه اقاقی را دید

و خواب کویر را در رگبار بهاری تفسیر کرد!!!

هر صبحدم در کرانه خورشید

 نیازهایم را در سجاده یادت مرور میکنم!

می خواستم زندگی کنم، راهم را بستند

ستایش کردم...

گفتند :خرافات است!

عاشق شدم...

گفتند: دروغ است!

گریستم...

گفتند: بهانه است!

خندیدم...

گفتند: دیوانه است!

دنیا را نگه دارید می خواهم پیاده شوم!!!