گاه باورهای قدیم فرصت های تازه را از ما دریغ می کنند.

خودت را رها کن...

می شود سقوط به اوج را تجربه کرد!!!

کاش از نگاه سبزت چون اشک می چکیدم وشانه های مژگانت را

شستشو می دادم تا غبار سواران غم بر آن ننشیند!!!

اشک است غمگسار دل داغدیدگان

شبنم کند خنک جگر گرم لاله را!!!

کاش می توانستم برای عبور تو از حضور مبهم تنهایی ، از حجم احساسم

پلی بسازم. کاش در می یافتی که من به نومیدی خویش زنده ام.

کاش می خواندی نگاه غمگین مرا.

کاش می دانستی که می خواهم عمرم را با دستهای مهربانت اندازه بگیرم!!!

مادر بزرگ پیر با تلاوت چشمه، از حنجره روستا روئید و با چادری از اطلسی های باغچه

یاسهای کوچه را بوئید و قنوت باران را برای رویش درختان انار ترتیل کرد و

آسمان را از پیاله گلهای انارستان نوشید.

وقتی چون انار از شاخه افتاد قصه هایش واژه واژه شدند

و غصه هایش دانه دانه...

کوچه سرشار از دلتنگی شد و من...

با زخم دشنه بر تنه درختان انارستان زیارت نامه دیدارش را در معاد قیامت

به یادگار گذاشتم!!!