همیشه به خودت، تنها به خودت اطمینان داشته باش و در هنگام مشکلات به

آسمان نگاه کن.چرا که معمولاً...

اطرافت خالی از دوستانی می شود که تا دیروز به پای رفاقت جان می دادند!

امروز تولد خواهر زاده عزیزم بهاره هست اینقده خوشحالم فدات بشم بهارم

الهی به آرزوهات برسی ، کنکور قبول شی الهی بیام تو وبم بنویسم:

بهارم تو کنکور رشته مورد علاقش قبول شده

الهی بیام بنویسم :امروز عروسی بهارمه

حالا یه بوس از اون لپت بده گوگوری مگوری  ،خودت می دونی که چقدر

دوستت دارم

همیشه مثل دو تا دوست برای هم بودیم دلم می خواد قول بدیم

تا آخر عمرمون دوست هم باقی بمونیم.

اینم کیک تولدت بگیر

حالا وایسا یه عکس خوشگلم ازت بگیرم ملوس من.

من در روز میلادت کلاغ های بدشگون حوضچه تنهایی خویش را پراندم

و قلبم را با نام تو صیقل دادم و با محبت خالصانه ات جلا دادم.

کاش در روز میلادت شاخه ای گل ارغوانی رنگ بسان چهره پر از صفایت

به تو هدیه دهم.

اینم یه ترانه از معین تقدیم به گلکم بهار عزیز:

ای شب از رویای تو رنگین شده سینه از عطر توام سنگین شده ای به روی چشم من

گسترده خویش شادی ام بخشیده از اندوه بیش همچو بارانی که شوید جسم خاک

هستیم زآلودگیها کرده پاک ای طپشهای تن سوزان من آتشی در سایه مژگان من

ای مرا با شور شعر آمیخته اینهمه آتش به شعرم ریخته چون تب عشقم

چنین افروختی لاجرم شعرم به آتش سوختی

ای دو چشمانت چمن زاران من ناز چشمت خورده بر چشمان من

بیش از اینت گر در خود داشتم هر کسی را تو نمی انگاشتم.

تنها یاد توست که در تنهایی مطلق به دادم می رسد. تنها یاد توست که دنیای

پر تلاطم مرا آرامش می دهد. هرگاه از همه کس دلگیر می شوم،

هرگاه از دنیا فاصله می گیرم فقط و فقط تو می مانی و یادت

آنگاه است که من از خود نیز جدا می شوم و آسوده و فارغ از دنیا به سوی تو می آیم.

پس خدایا رویت را از من مگردان!

گناه از روزهایی است که دیروز شدند.ورنه من امروز را گم نمی کردم.

گناه از فردایی است که در امروز جاخوش کرده

ورنه در دیروز گم نمی شدم!

بدون تو چه پروازی، چه احساسی چه آغازی تویی که از صدای من

شراب کهنه می سازی ، بیا خوبم که می دانم در این بازی نمی بازی.

نیازو تو خودم کشتم که هرگز تا نشه پشتم، زدم بر چهره ام سیلی که هر گز وانشه مشتم.

من آ ن خنجر به پهلویم که دردم را نمی گویم به زیر ضربه های غم نیفتد

خم به ابرویم.

مرا اینگونه گر خواهی دلت را آشیانم کن من آن نشکستنی هستم

بیا و امتحانم کن.

غرور ای ناجی حرمت تو با من پابه پایی کن به هنگام سقوط من تو در من خودنمایی کن.

من آن خورشید زرپوشم که با ظلمت نمی جوشم به جز آغوش دریا را نمی گیرم در آغوشم.

مرا اینگونه گر خواهی دلت را آشیانم کن من آن نشکستنی هستم

بیا و امتحانم کن.

من آن دیوانه پر بارم که در خود واژه ها دارم درون دشت اندیشه

به غیر از گل نمی کارم من آن ابر بهارانم که از خاشاک بیزارم

به جز بر چهره گلها نمی گریم ، نمی بارم.

نیازو تو خودم کشتم.......

من امروز باران را فهمیدم از نردبان غرور پایین آمدم ، در کودکی هایم غسل کردم

و با سقوط غرورم به بلوغ رسیدم و امروز با حنجره قناری ها سرود رهایی می خوانم

و به دنبال بلوغم می گردم!

می ترسم عاشقانه ای بنویسم و عشق تمام شود.

مثل خوابی که نباید تعریفش کرد.

یا شادی که آدمها را از حسودی سیاه می کند.

پس چرخی مهربان می زنم.

به سعادت نسبی خودم می خندم.

دنیا را به کاغذ می بخشم و تو را به نفسهایم!

با یاد پونه ها ، تا باغ سیب آگاهی از کوچه های برگ می گذرم، دستی به شانه

آیینه می کشم و در ایوان رویاها با پرنیان همسایه می گردم

و برای بیهودگی کویر سراب می گریم!

روضه رضوان آن عشق بزرگ در منتهی الیه کیوان تو بالاتر و والاتر از آن است که

پنجه های متشنج و سرد من بر آن مکان و منبع دست یابدو قلب مهن کشیده و

درد دیده من بالاتر از آن است که همراز تو باشد و همباز عشق پاک تو گردد.

هنگامی که نگاه خسته ام در اعماق آسمانها و در ژرفنای دریاها می گردد

به تنها چیزی که فکر می کنم تو هستی

ای عزیزترین عزیز!