روزی روزگاری اهالی یک دهکده تصمیم گرفتند تا برای نزول باران دعا کنند.

در روز موعود ، همه مردم برای مراسم دعا ، در محلی جمع شدندو

تنها یک پسر بچه با خودش چتر آورده بود.

و این یعنی "ایمان"

آفتاب روز جمعه دهم محرم الحرام سال شصت و یک هجری، غروب کرد

در حالیکه زمین کربلا غرق در خون و اجساد بهترین افراد بشر در آن بیابان

سوزان پراکنده بود. ماه پشت ابرهای تیره رنگ، با رنگ پریده در آسمان

ظاهر شد و در پرتو آن روشنایی ضعیف دیده شد که زینب با جمعی از زنان و

اطفال یتیم و مادران داغدیده از خانواده عزت و طهارت روی اجساد

کشته شدگان خود افتاده ، آنها را می بوسد و میبوید و می گرید و مبهوت

به گردش آن روزگار عجیب خیره شده اند و اطراف قتلگاه می گردند و

قطعات جداشده از بدن آن ستارگان عالم بشریت را پیدا کرده و در مقابل

روشنایی مشعلها ، سیاه دشمن را می دیدند که مشغول شرب و عیش و نوش و

خوش گذرانی بوده و سرهای آل رسول را میشمارند و اسباب های غارت شده را

تقسیم می کنند و گفتگوی بعضی از آن مردم بی ایمان، به گوش خانواده رسول(ص)

می رسد که به قاتل امام میگفتند:

حسین پسر پیغمبر را کشتی و بزرگترین فرد عرب را که می خواست سلطنت اینها را

زیرورو کند، به قتل رساندی، باید خیلی به تو توجه کنند و جزای تو را به خوبی بدهند،

بلکه تو باید از آنها بخواهی و اگر تمام خزائن خود را به تو بدهند کم است.......

و آن مرد برخاست و به پشت چادر عمربن سعد فرمانده رفت و با صدای بلند گفت:

ای امیر، تا رکاب من نقره یا طلا بریز، زیرا من آقای محجوب و بزرگ دنیا را کشتم.

کسی را کشتم که پدر و مادر او بهترین پدران و مادران بودند و اگر بخواهند نسب

اورا بگویند، بالاتر و برتر از نسب او پیدا نمی کنند.

فکر می کنم ای کاش می شد از حریم سخت محیط گذشت و به خود رسید

ای کاش می شد از نیلوفر آموخت که چگونه بالا می رود و در میان جنگلی

از مه زندگی می کند و نه غم می شناسد و نه غمگینی.

نیلوفر همیشه اسیر تاریکی است و بلند قامتی سپیدارها.

گاه با همتی که دارد سفر می کند بر تارک سپیدارها و از آنجا سر می ساید بر

شانه های طلایی خورشید!!!!!!!

در امتداد لحظه ها، وقتی حجم سبزی روشنی عشق را تکثیر می کند

نقطه اوج پرواز خیالم تصویر به هم رسیدن است و من منتظر

شبیخون حضور سبز توام!!!!!!

گفته ای که می آیی و اگر این حرف درست باشد من وقت زیادی ندارم

باید آسمان را گردگیری کنم و دستهایم را در طرح نیایشی بالا برم تا باران ،

حیاط خانه را بشوید.

باید قالی ها را دوبار جارو بزنم تا گل بدهند. پنجره ها را با گلاب پاک کنم.

حریر آبی بر درگاه بیاویزم و از تمام کبوترها و گنجشکهای بیکار دعوت کنم تا

بر شاخه ها بنشینند و از شته ها تقاضا کنم این هفته برگها را نخورند و از

جوشکار محل خواهش کنم تا در ساعت ورود تو سوهان به آهن نکشد.

بر میز ترمه باشد،

شمعدان،

شیرینی،

گل محمدی

و در قوری چای تازه دم. بر اندام من پیراهن گلدار و بر چهره ام آرایش بهار.

و در گریبانم عطر شکوفه و خواهش ، پیچیده باشد!!!!!!

کاش ای تنها امید زندگیم می توانستم فراموشت کنم

باش چون آتشی سوزان دل در نهیب سینه خاموشت کنم

کاش چون خوابی گران از دیده ام نیمه شبها یاد رویت می گریخت

مرغ دل افسرده حال و بسته پر از دیار آرزویت می گریخت

کاش در خواب شب رویای تو گفته اندیشه ام پر می گرفت

فارغ از اندیشه هجران وصل زندگی بی عشقت از سر می گرفت

کاش آن شب در گلستان خیال ای گل وحشی نمی چیدم تورا

تا بسوزم در خزان آرزو کاشکی هرگز نمی دیدم تو را

کاش احساس نیاز دیدنت از وجودم چون وجودت دور بود

کاش دردلم آتش می زد آن نگاه کاش آنروز چشمانم کور بود

خواستم تا بار دیگر چیزی بنویسم.

قلم نعره کشید... کاغذ پاره شد... افکارم در هم گردیدند...

همه از من تقاضای سکوت کردند. قلم می دانست که باید شرح دردها و غم ها را

به صورت کلمات نقاشی  کند.

کاغذ می دانست که در زیر سطور غم و اندوه محو می شود.

و افکارم می دانستند که از درهمی همانند زنجیری سردرگم می شوند.

و من خاموش سکوت را برگزیدم.

اما.........

چشمانم سکوت مرا با اشک معاوضه کردندو قطره های اشک و اندوه دل مثل

باران بهار

ارمغان کویر گونه ها شدند.....

می توان با تو ارغوانی شد

می توان با تو جاودانی شد

می توان پر کشید تا بر دوست

می توان با تو آسمانی شد

در مکان و زمان نمی گنجم

می توان با تو لامکانی شد

از دل سنگ تا ستاره شکفت

جلوه مهر و مهربانی شد

قطره قطره چکید از دل ابر

تا به دریا رسید و فانی شد