لطف خدا همه جا پیداست:

روی گلها، بر بالهای کبوتران قاصد، در دستهای پیامبرو.......

چرا اینقدر غافلی؟

نگاه کن! آسمان تو را صدا می زند.

ای شب ارتجالی!

دستمال من از خوشه خام تدبیر پر بود

پشت دیوار یک خواب سنگین

یک پرنده که از انس ظلمت می آمد، دستمال مرا برد.

اولین ریگ الهام در زیر پایم صداکرد.

خون من میزبان رقیق فضا شد.

نبض من در میان عناصر شنا کرد.

ای شب......

نه ، چه می گویم،

آب شد جسم سرد مخاطب در اشراق گرم دریچه

سمت انگشت من با صفا شد!

خونه لبریز سکوته خونه از خاطره خالی !

من پر از میل زوالم!

عشق من تو در چه حالی!

هنوز تو قصه های من رنگ و ریا جا نداره

دروغ نمی گن آدما دشمنی معنا نداره

هنوز تو قصه های من هیچ کسی تنها نمیشه

کسی به جرم عاشقی خسته و تنها نمیشه

هنوز توی دنیای من هر آدمی یه عالمه

گل رو نمی فروشن به هم

گل مثل قلب آدمه

گل مثل قلب آدمه

تردیدها از پهناترین نقطه می آیند تا عشق را مچاله کنند.

اما تو سبز تر از همیشه شکفتن را آغاز می کنی !

در یخبندانی که من ساده و صبور به پایان رسیده ام.

و غبار شانه بر گیسوانت داشت وقتی که بر تنهایی عشق

گل واژه های زرین باد را حک می کردی.

آن روز من دوباره پاک دیدمت مثل غبار، مثل خاکستر

کاش آن روز بارانی

مرا ترک نمی کردی!

بیا در کوچه باغ شهر احساس

شکست لاله را جدی بگیریم

اگر نیلوفری دیدیم زخمی

برای قلب پر دردش بمیریم

بیا تا در کنار نورک شمع

به فکر پیچک همسایه باشیم

بیا هر وقت که باران باز بارید

برای گل شدن آماده باشیم

شاید این آخرین کلمات من باشد که به سوی تو می فرستم .شاید این آخرین باری

باشد که احساسات خود را در آغوش رودها می اندازد. شاید ساعتها، ساعتهای

شماطه وار فراموش کنند مرا صدا بزنند . شاید هیچکس کلبه مرا به آفتاب نشان

ندهد. شاید دیگر هیچ گنجشکی خورده نانهای مرا نخورد شاید هیچ دریایی به سمت

من موج نزند. شاید من نباشم . شاید تو باشی و حوصله نباشد.

این روزها خوب است ، روزهایی که پر از توست روزهایی که پر از کبوتر و مهتاب است

و می شود نام تو را روی ابرها و ابریشمها نوشت این روزهایی که حتی نسلها هم به

احترام تو تکان نمی خورند و مهربانی می کنند.

ای زیباترین واژه!

ای عزیزترین عزیزم!

ای مونس شبهای تارم

و ای همدم روزهای تنهایی ام

در کویر زندگی که تاب و توان از من گریخت و من دیگر یارای ایستادگی نداشتم تنها تو بودی

که به یاری من شتافتی و نجاتم دادی.

پس بگذار از اعماق قلبم فریاد بزنم که:

بی اندیشه تو نمی توانم زندگی کنم!

در سکوتم فریادی است از دوست داشتن توست

و نگاهم جاده ای از عشق ورزیدن به تو

اما نه سکوتم را خواندی و نه نگاهم را!

بگذار نیزه های مرگ هدف را قلب خود بگیرد

قلب ما جای عشق است!

سلام ای زیباترین واژه!

سلام ای عزیز!

پروازت بلند و دلت هماره گرم عشق و شور باد.

می دانی که بارانی بودن هر دو چشم یعنی چه؟!

و می فهمی که اشک شوق زمانی پا به عرصه چشم می گذارد که دست و زبان و قلم به

ناتوانی خود اعتراف می کندو اگر بگویم که این هر دو چشم از ذوق و شوق بارانیست

بی تردید می فهمی و باور می کنی که یک چشم شادمان دیدار شماست و چشم دیگر....

پس ببارید ای اشکهای شوق که این جان من است که به موطن تن باز می گردد!

تولد حضرت معصومه مبارک باد.

گامهای زندگی را با هم پیمودن ، از نشیب و فرازها در کنار هم گذشتن و اینک صبح بهار را

تنها دیدن به سختی در یافته ایم که نه بر اندوه فقدان تو پایانیست و نه بر قلب شکسته ما

مرهمی،

زندگی آنجاست که تو باشی!

بیا تا به دامنت سر غم بگذارم و گریه آغاز کنمکه همه ابرهای عالم در دلم می گریند.

و چه سخت است در دل گریستن و به زبان هیچ نگفتنبیا و آغوش پر مهرت را با من پر

کن و بدن داغت را لباسی برای من قرار ده و با لبهای عطشناک و تبدارت صورت خسته مرا

لمس کنو از چشمان من بخوان این حدیث را که :

یک لحظه بی تو می میرم!

می میرم!

می میرم!

صدای تیشه اگر از تارهای صوتی

عشق بر نیاید زیبا نیست!

تومعجون گل و مخمل و نوری

پری واره قصه های دوری

تموم قصه ها بی تو می میرند

که تو حوصله سنگ صبوری!

ای مهربان وقتی که خورشید به پیشواز شب می رود و کوچه از صدای پای آخرین عابر

تهی می شود . با کوله باری از غم و درد می روم و تو را با تمام خاطرات دیرین در میان

کوچه های ساکت شهر تنها می گذارم.

گریه مکن ای وارث شکوفایی ،

من باید بروم تا بار غم غریبی خویش ، غم غربت را از جدارهای دل عاشقان بزدایم ، اما

بدان که به خاطرم هر لحظه یاد تو می آید!

من آنقدر پر عشقم ، همونقدر پر دردم ، که عاشقای دنیا نمی رسند به گردم!

آخ! دیگه خواب تو چشام نیست امیدی به نگام نیست !

پر از دردمو انگار یه درمون سر رام نیست!

تو که نیستی خیال کن که دیگه هیچکی باهام نیست!

 دیگه هیچکی تو این زندگی اونجور که می خوام نیست!

من از غم می نویسم ، می نویسم که بدونی

من از دل می نویسم که غم عشقو بدو نی !

 تو از حال یه عاشق آخه هیچی نمی دونی !

نمی دونی!

در تنگنای حادثه ، چشمهایم چه هراسنده عبور ثانیه ها را انکار می کرد.

من بودم و خیال و تو در اوج پر شوکت خویش ، عطوفت را معنا می کردی

و خاطرات جاودانه زیر باران لحظه ها جان می گرفت.

هنوز هم ساعت قلبم گذرگاه شوق انگیز ثانیه هاست و دستهایم هزاران

دفتر و خیالم صدها دیوان از شکوه غریبانه ات به یاد دارند.

با هر نسیم برگ های سبز زندگی، حضور تو را در باغ دلم مژده می دهند!

بی تو هر شب غمتو به خلوت دلم می بردم

خبری از تو نبودو لحظه هارو می شمردم.

وقتی شب سحر می شد به بی قراری خودمو

به دست گریه می سپردم!

تو به یاد من نبودی

اما من واست می مردم!

واست می مردم!

ای بادهای خوش نفس

عشاق را فریاد رس!

وسعت چشمانت

جنگلی است که آهوان آن بیدارند.

ای یاد تو مونس شبهای تارم

از جنگل چشمان تو

تا شهر نگاهم راهی نیست!

سبزه زار چشمانت را

همچون پلی

تا آنسوی اشکهای حلقه بسته

امتداد بده

تا طراوت نگاهت

شقایقهای سرخ به بار آورد..........

در گشا دروازه بان شهر غم

این منم در را به رویم باز کن

ای حکایت گوی ایام فراق

داستانی بهر من آغاز کن

قصه ای دارم پر از درد و ملال

تا کنم خو با ملال خویشتن

ای پناه بی پناهان گوش کن

تا بگویم شرح حال خویشتن

روزگاری شاد و خرم

رفته بودم تا فراموشت کنم

حالیا باز آمدم افسرده دل

غم بیا تا من در آغوشت کنم

آمدم با تو بگویم رازها

ای الهی مونس شبهای تار!

وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم

که در طریقت ماکافریست رنجیدن

توی دنیا اگه هیچی هم نداشته باشی،

مطمئن باش سه چیز همیشه مال توئه:

خدای مهربون،

فکرای قشنگ،

و قلب کوچیک من!

از دست غیبت تو شکایت نمی کنم

تا نیست غیبتی نبود لذت حضور

گر دیگران به عیش و طرب خرمند و شاد

ما را غم نگار بود مایه سرور

خواهم که سیر بینمت اما حسین من

کو صبر و طاقتی که تماشا کنم تو را

هنگامی که خورشید در انتظار طلوع است و بوی گل فضا را عطرآگین می کند. من بر سجاده

نیاز می ایستم آن وقت است که نسیم صبحگاهی بوی خوش تو را از لابلای شکوفه های

گیلاس و سیب به مشامم می رساند و من سرشار از نشاط می شوم.

با اینکه هر لحظه در همه جا با منی ، ولی من بیقرار توام مثل ماهی که از آب بیرون افتاده و

برای چشیدن یک قطره آب سجده می کند.

همانند پرنده ای که در قفس اسیر است و برای آزادی دعا می خواند.