کلبه ام ، فانوسی سرد و خاموش است و ترانه هایم مثل جدایی از مادر غم انگیزند.

وقتی روی یخ فرشهای کلبه ام می لغزم خاطراتم قطره قطره آب می شوند

و من در وادی رویاهایم گم می شوم......گم می شوم........گم می شوم......

تو زیر پلک غرور

صداقت آسمانی چشمانم را به خاک سپرده ای

و من عبور هزاران فریاد را تجربه می کنم.

می خواهم بگریزم.

ولی دلم بر پاهایم سنگینی می کند.

و بزرگی تو

در قاب شعر کوچکم نمی گنجد!

تقدیم به عشقها به آرزوها به امیدها و انتظارها

به جانهایی که عذاب می کشند و از عذاب عشق لذت می برند.

تقدیم به تشنگانی که در آرزوی آب میلرزند و برای آب می میرند و باز هم آن را می پرستند

و از آن می گذرند.

به قلبهای فشرده به احساسات آتش گرفته و فنا شده و تباه شده

و به خاکسترهای بر باد رفته عشق !

امیدوارم از وبلاگ من خوشتون بیاد . من از امروز کارم را شروع کردم.........